De Kunstpraktijk Dorpstraat 6a 5504 HH Veldhoven T / 040-2904782, 06-53602704 e-mail / info@dekunstpraktijk.nl

 

Hans van den Dungen
Rabobank Veldhoven
Aurelia van der Burght
 
“Ik probeer te blijven wie ik was”, vertelt Hans van den Dungen in een openhartig gesprek. Sinds september maakt hij onderdeel uit van de nieuwe tweehoofdige directie van Rabobank Veldhoven en Meerhoven. Wat betreft studie en werkzaamheden volgde hij een eigen route. Pak en stopdas draagt hij niet van nature. “Voordat ik buiten ben, kan die stropdas wel eens af zijn. En als ik thuis kom trek ik eerst mijn spijkerbroek aan”. Met trots kijkt hij terug op een enerverende periode thuis. Beide zonen haalden hun diploma voor de middelbare school, hijzelf rondde met succes zijn ‘masters' af.
Woont u ook in Veldhoven?
“Ik ben geboren en getogen in Westerhoven en woon daar nu met mijn vrouw en mijn twee zonen, Ruud en Martijn. De streek van de Kempen, waar Veldhoven ook toe behoort, ken ik dus goed.”
Geboren en getogen in Westerhoven?
“Ik ben een nakomeling, mijn vader was vijftig toen ik werd geboren. Hij was werkzaam als postbesteller. Daarnaast hadden we thuis een heel kleine kruidenierswinkel. Mijn moeder verbleef vaak in verpleegtehuizen, zij had multiple sclerose. Voor een groot deel ben ik opgevoed door mijn oudste zus. Nadat mijn vader met pensioen kon gaan, is mijn moeder weer thuis gekomen en had hij de tijd om ook aan mij al zijn aandacht geven.”
Waarom bent u op jonge leeftijd al gaan werken?

“Tijdens mijn atheneumtijd lag mijn interesse voornamelijk bij de leuke dingen. Zoals uitgaan, stappen, gewoon genieten van je jeugd. Na het eerste jaar atheneum heb ik de mavo en het meao afgemaakt. Vervolgens ben ik op de uitnodiging van een onderneming in Valkenswaard in gegaan om daar te komen werken. Het jaar daarop heb ik mijn eerste sollicitatiebrief gestuurd. Dat was naar de Rabobank in Riethoven, een kleine lokale bank, en werd ik assistent van de directeur.”

Bent u een laatbloeier wat studie betreft, of een doorzetter?
“Een combinatie van die twee. Want ga je tussen je 39e en 47e een intensieve studie aan, dat mag je dat laat vinden. Aan de andere kant vraagt je omgeving waarin je functioneert dat je bij blijft. Sinds '87 vervulde ik de functie van directeur Rabobank Bergeyk. Die baan vroeg erom dat je steeds in je zelf en je toekomst blijft investeren. Ik heb het wel praktisch gevonden eerst heel veel praktijkervaring op te doen en dat naderhand te koppelen aan een stuk theoretisch inzicht. De laatste acht jaar heb ik twee studies afgerond. In de avonduren commerciële economie heao en een universitaire studie op Nijenrode en VU Amsterdam.”
Sinds september heeft u een andere baan, nu bij Rabobank Veldhoven. Wat houdt deze functie in?

“Het management bij Rabobank Veldhoven is sinds kort veranderd. Rabobank Veldhoven is daarbij overgestapt naar een nieuw directiemodel. Samen met Theo Vinken vorm ik nu de directie.“

Wat is uw aandachtsgebied?
“De particuliere markt en het bedrijfsmanagement binnen onze eigen organisatie. Verder ben ik binnen de bank voorzitter van het kredietoverleg. Dat is wel een aardig aspect voor bedrijvig Veldhoven. Ondanks dat ik me op de particuliere markt focus wil ik heel nadrukkelijk de zakelijke markt volgen. Ik probeer dan ook zo veel mogelijk ondernemers in Veldhoven te bezoeken.”
Hoe zouden uw vrienden u omschrijven?
“Dat ik nog steeds ben, wie ik was. Een gezellige dorpsjongen die op zijn tijd een keer gekheid uithaalt, op z'n tijd wil doorzakken. En als het nodig is, iemand die investeert in mensen bij een probleem.”
Uw meest vervelende eigenschappen?
“Misschien wel mijn directheid. Medewerkers kunnen het wel eens lompheid noemen. Het positieve ervan is dat ik het niet erg vind als anderen me hierop corrigeren.”
Hier in Brabant zeggen ze vaak niet meteen waar het om gaat, maar u doet dat dus wel?
“Precies. Dat heeft te maken met mijn moeder, zij is Rotterdamse. In de oorlogsjaren is zij van Rotterdam naar Eindhoven vertrokken. Vandaar dat ik ook ben uitgerust met typische Rotterdamse eigenschappen. Dus gewoon recht voor z'n raap, aanpakken en niet zeuren, en een stukje Rotterdamse humor. Mijn vader was een rasechte Westerhovenaar. Dus in die zin zit een stukje ‘Kempisch' ook in mij.”
Kunt u ‘nee' zeggen?
“Mensen zijn voor mij het belangrijkste dat we hebben. In het vertrouwen in mensen wil ik heel ver gaan. Dat betekent dat men ook met problemen naar me toe komt. Die problemen nam ik een tijd lang te zwaar op mijn schouders en dat brak me zes jaar geleden op. In die periode heb ik geleerd nee te zeggen. Niet om de ander met zijn of haar probleem te laten zitten. Mensen kunnen op me blijven rekenen. Die wijsheid heb ik doorgetrokken naar mijn werksituatie, de balans van privé en werk blijf ik beschermen.”
Als iemand kritiek op u heeft, hoe reageert u dan?
“Ik heb altijd gedacht dat ik open stond voor kritiek. Maar een sessie via een rekruteringsbureau heeft me duidelijk gemaakt dat die kwetsbare opstelling moeizaam is. Nee, kritiek doet me pijn. Dat wil niet zeggen dat ik het niet kan of wil begrijpen. Ik probeer wel van kritiek iets positiefs te vinden. Het kan ook betekenen dat ik mijn gedrag aanpas.”
Wat zijn uw idealen?
“Mijn grootste ideaal, maar dan op abstract niveau, is onafhankelijkheid. Tegelijkertijd weet ik dat het een illusie is. Maar het zit in me, het is m'n drive. Dat heeft ook te maken met mijn moeder. Zij wilde zichzelf aantonen dat ze nog dingen kon doen. Daardoor heb ik ook een hele sterke drang naar onafhankelijkheid. Gevolg daarvan is dat ik het lastig vind om hulp te krijgen of daarnaar te vragen.”
Staat die onafhankelijk niet haaks op uw nieuwe job?
“Ja natuurlijk, dat vraagt ook attent te zijn op die punten waarbij samenwerking is vereist. En het is noodzakelijk om daar heel nauwkeurig op te sturen.”
U werkt hele dagen in de financiële wereld. Hoe zorgt u er voor dat het geen keurslijf wordt?
“Keurslijf is misschien niet het goede woord. Wel krijg je in toenemende mate te maken met regelgeving. Regelgeving die steeds knellender en dwingender wordt. Een proces dat er toe leidt dat je alleen maar met jezelf bezig bent en niet met je klanten. Dat vind ik wel een nadrukkelijk gevaar, het kan een fuik zijn. Ik vraag me ook af in hoeverre je als medewerker nog de kans krijgt om een dienstverleningsproces in te richten specifiek op je klant.”
Door dit proces blijft het belangrijk dat de medewerkers juist met elkaar in contact blijven?
“Ja, absoluut. We moeten, als directie en managers, veel meer energie gaan stoppen in onze mensen. Samen gaan kijken hoe en waarom de dingen lopen. Wat vind je er zelf van als medewerker, wat zou je zelf kunnen en willen veranderen. Wat zijn de mogelijkheden en onmogelijkheden. Ik denk dat je dan ook veel meer draagvlak en betrokkenheid van de medewerker creëert. Waardoor je ook in staat gesteld wordt om boven die fuik uit te stijgen.”
Was het uw grote wens om directeur bij Rabobank te worden?
“Ik was het liefst op de optiebeurs gaan werken. In '78 heb ik een aantal weken in Amsterdam als marketmaker op de Europese optiebeurs gestaan.”
Waarom bent u destijds niet die kant op gegaan?
“Omdat ik voor mijn vrouw heb gekozen. In die tijd, ik was amper twintig, verdiende je in dit vak salarissen van twee tot vijf ton, in guldens. Het is ook een vak dat heel veel vreet van mensen. Wat doe je dan voor je ontspanning? En welke invloed heeft het op je gedrag? De combinatie van het geld en het wereldje er om heen zag mijn vrouw helemaal niet zitten, vandaar.”
Veldhoven in Bedrijf 04.2004 , rubriek Ondernemer in Beeld
top