De Kunstpraktijk Veldhoven T / 040-2904782, 06-53602704 e-mail / info@dekunstpraktijk.nl

Theehuis in Odapark groeit uit haar jasje

Door Aurelia van der Burght

Het Odapark met haar Theehuis heeft in de afgelopen tien jaar een geweldige ontwikkeling doorgemaakt. Kwamen er jaarlijks al meer dan dertigduizend bezoekers, door een uitbreiding van haar programma in het afgelopen jaar blijkt dit aantal alleen nog maar verder toe te nemen. Vanwege die succesvolle aanpak kan de vraag gesteld worden of het Theehuis al haar activiteiten nog kan herbergen. Bert Lerou, architect en bestuurslid Stichting Odapark, geeft zijn visie.

'Eigenlijk zijn de ruimtes in het Theehuis te klein geworden', merkt Bert Lerou op. Alhoewel Lerou ervan overtuigd is dat een multifunctioneel gebouw concessies eist van haar gebruikers, is de frictie tussen de muziek en de tentoonstellingen te groot om goed te overbruggen. Daarnaast blijkt de ruimte voor kantoor en berging te beperkt van omvang te zijn geworden. Het Theehuis in het Odapark, waar tien jaar geleden een begin is gemaakt met het organiseren van tentoonstellingen en culturele activiteiten op het gebied van theater, muziek en literatuur, groeit eigenlijk langzaam maar zeker uit haar jasje. Het geven van concerten en het tonen van beeldende kunst in één ruimte geeft in het Theehuis duidelijke problemen. 'Een oplossing, waardoor deze twee disciplines meer gescheiden zouden worden, is te vinden in een vergroting van het Theehuis zelf', aldus Lerou en benadrukt dat nog niets concreet is. 'Grenzend aan de huidige nieuwbouw zou een tweede nieuwe vleugel geplaatst kunnen worden.' Een andere interessante optie gaat in de richting van het oprichten van een aantal paviljoens in het Odapark zelf -à la Hombroich in Duitsland-. 'Dat kunnen hele eenvoudige gebouwen zijn, waar behalve de opstaande muren alleen een overkapping voor nodig is. Zelfs verwarming hoeft er niet in worden aangebracht'. Logischerwijze zou de gehoorzaal en trouwzaal in het Theehuis, vanwege haar uitermate goede akoestiek, de muziek en het theater blijven bedienen. De tweede vleugel of de nieuw te bouwen paviljoens zijn dan specifiek bedoeld als tentoonstellingsruimte.

Gouden greep

Al in een eerder stadium is het Theehuis door Lerou bouwtechnisch aangepast. In het kort schetst hij een stukje historie. 'Tien jaar geleden zijn we Joop Wismans gevolgd naar het Theehuis, dat was het begin'. Problemen rond het realiseren van tentoonstellingen die de Venrayse Kunstkring organiseerde - Joop Wismans was voorzitter van die Kunstkring - lagen daaraan ten grondslag. Alhoewel het Theehuis in een deplorabele toestand verkeerde, was de ziel aanwezig. 'Tijdens de manifestatie 'Columbus', in 1992, maakte Fred Welschen voor de eerste keer kennis met het Odapark: hij was lovend over de mooie plek van het Odapark en het Theehuis', vertelt Lerou verder. Gesprekken tussen Joop Wismans, Bert Lerou, Fred Welscher en de burgemeester van Venray die daarop volgden, hebben het balletje aan het rollen gebracht. Tot op de dag van vandaag blijkt het van Joop Wismans een gouden greep te zijn geweest deze plek te bestemmen voor tentoonstellingen. 'De eerste renovatie van het Theehuis is destijds in 1994 gerealiseerd', legt de architect aan de hand van tekeningen uit, 'er zijn toen aanpassingen gedaan, maar we hebben het Theehuis zoveel mogelijk in haar oorspronkelijke staat gelaten'. De praktijk wees uit dat het gerenoveerde Theehuis niet echt praktisch was voor het realiseren van de activiteiten op het gebied van de muziek en de kunst. Tenminste niet op de manier zoals de initiatiefnemers dat voor ogen hadden.

Nieuwe vleugel

Vanuit de inmiddels opgerichte Stichting St. Odapark kwamen dan ook al snel plannen voor een uitbreiding van het Theehuis met een zijvleugel. Er kwam een plan met functionele eisen op tafel en de beperkende eis, door de gemeente gesteld, dat het Theehuis een zelfstandig gebouw diende te blijven werd door Lerou in zijn ontwerp meegenomen. 'Met beperkingen rekening houden in je ontwerp is eenvoudiger dan dat je een keus moet maken uit alle mogelijkheden die er zijn', merkt de architect daarbij op. Vandaar dus dat de nieuwe vleugel in 1997 op een lager niveau is komen te liggen dan het Theehuis zelf en dat de vorm ervan rond is. Ook de transparantie van de verbindingsruimte - tussen het oorspronkelijke Theehuis en de nieuwe vleugel - benadrukt de zelfstandigheid van het oorspronkelijke gebouw. Bovendien ligt de nieuwe vleugel niet in het verlengde van het Theehuis, maar heeft het een afwijkende stand meegekregen. 'Hierdoor is er een beweging naar de binnentuin ontstaan waardoor de transparante foyer een stuk interessanter is geworden. In het hele ontwerp heeft verder het oorspronkelijke stucwerk en de ronde vorm van de ramen in het Theehuis een grote rol gespeeld. 'Maar', besluit Bert Lerou en komt daarbij terug op de beginperiode, 'Joop had eigenlijk al veel eerder iets met het Theehuis. In de jaren tachtig had Joop al ideeën voor het Theehuis. In eerste instantie wilde hij daar met zijn gezin gaan wonen en als beeldend kunstenaar zijn atelier voeren, echter dat bleek een onmogelijke missie te zijn'.

Tien jaar gezamenlijke inzet, strijd en noeste arbeid met daarbij de overtuiging dat het Odapark met haar Theehuis de goede plek is voor kunst en cultuur, heeft ertoe geleid dat het Odapark in Venray zich inmiddels heeft ontwikkeld tot een centrum voor beeldende kunst en culturele activiteiten. Bert Lerou voelt dat het initiatief van Joop destijds, niet alleen toen maar ook nu, heel breed wordt gedragen. 'Het Odapark met haar Theehuis is iets dat Venray coute que coute wil handhaven'.